ثلاثه را كه اعلم بودند گذاشته و جناب امير المؤمنين عليه السّلام را كه غير اعلم بود براى تعليم امت نصب فرموده و علاوه بر اظهار مناقضه معاذ اللَّه ارتكاب خيانت خدا و خود و مسلمين فرموده و هر امرى كه مستلزم اين كفريات شنيعه و لغويات فظيعه باشد در بطلانش اهل اسلام بلكه اهل عقل ريبى ندارند و عذر زيادت ايضاح و بيان براى ترجيح غير اعلم بر اعلم در فساد اظهر من الشمس و ابين من الامسست و عذر زيادت تفرغ للناس از ان اوضح بطلانا و هوانا مىباشد زيرا كه اولا بسيار بعيدست كه كسانى كه حسب زعم ابن حجر اساس مدينهء علم و حيطان و سقف آن باشند زيادت ايضاح و بيان نداشته باشند و آنكه باب مدينهء علمست بر ايشان در ايضاح و بيان مزيّت داشته باشد و اگر فرض هم كرده شود پس مجرد اين زيادت جزئيه كى دافع آن قبائح كليه مىتواند شد كه در ترجيح غير اعلم بر اعلم سابقا مبين شده و زعم زيادت تفرغ جناب امير المؤمنين عليه السّلام براى مردم نسبت بثلاثه هم باطل محضست و تقرير آن سابقا گذشته و على الفرض بچنين امر غير قابل التفات التزام نقائص ترجيح غير اعلم بر اعلم نمىتوان كرد بالجمله عذرى كه ابن حجر تراشيده است هرگز قابل قبول نيست و نزد صاحب بصيرت محتوم و متيقنست كه امر جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم مردم را برجوع بسوى جناب امير المؤمنين عليه السّلام و ارشاد فرمودن فمن أراد العلم فليات الباب مبنى بر آنست كه جناب امير المؤمنين عليه السّلام يقينا اعلم بود و چون نزد آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله و سلم اعلميت در ذات قدسى صفات آن جناب انحصار داشت لهذا مردم را حكم رجوع بسوى آن جناب داد و وصول ايشان را بسوى علم خود منحصر درين امر ساخت و فرمود كذب من زعم انه يصل الى المدينة الا من قبل الباب و ازينجا ظاهر گرديد كه اگر بالفرض از جميع اسقامى كه در روايت ديلميست قطع نظر نمائيم و حسب اقتراح ابن حجر تسليم كنيم كه ابو بكر و عمر و عثمان اساس و حيطان و سقف مدينهء علم هستند باز هم نفعى به حال اهل سنت نمىرسد زيرا كه بلا لحاظ ارشاد باسداد آن حضرت خود به خود بر ارباب عقل واضحست كه مردم را وصول بمدينه بتوسط اساس و حيطان و سقف هرگز ممكن نيست و اگر ممكن هم شود موجب دخول در زمرهء سارقين و متسورين مىگردد پس منشأ عدم ارجاع مردم بسوى اساس و حيطان و سقف نقص و عدم قابليت اين چيزهاست براى افادهء مردم و چون باب مدينه موضوع براى اتيانست و ايصال مردم بسوى مدينه